از ما مگیر،

کاین گرد سالیان،

باخته آتش اشتیاق است،

                            به تو؛

چون جان در من جاریستی،

بر سراچه دل نشسته ای،

و بنیان بنای هستی ام هستی.

...

از ما مگیر،

که اگر غفلت نباشد و بازگشت؛ بلندای بخشایشت ناپیدا خواهد ماند.